Een prachtige uitleg van David Bedrick die gaslighting als oorzaak van schaamte ziet.
Stel dat je mij een snee in je hand laat zien. En ik zeg NIET: “Oh, ik zie dat je jezelf hebt gesneden. Laten we er voorzichtig mee omgaan – het schoonmaken, hechten en verbinden. Hoe is de pijn? Heb je een aspirine nodig?”
In plaats daarvan zeg ik: ‘Er is daar niets. Je bloedt niet eens. Maak niet zo’n probleem van een beetje bloed. Je bent zo gevoelig, zo dramatisch. Als je geen domme fouten had gemaakt, zou je niet gewond zijn geraakt.”
Door op deze manier getuige te zijn van je verwonding, wikkel ik je verwonding in een geloofssysteem dat je verwonding ontkent, de betekenis ervan verwerpt en jou de schuld geeft dat je gewond bent geraakt.
Een verwonding beoordelen met ontkenning en gaslighting, dat is de oorsprong van schaamte.
Later ga je naar een hulpverlener en in plaats van te zeggen: “Ik heb mijn hand bezeerd. Kun je me helpen met mijn wond”, zeg je: “Waarom plaats ik mijn handen op de verkeerde plaatsen?” “O, deze snee; het is niets.” “Ik wil niet klagen.” “Waarom ben ik zo gevoelig?”
Je hebt een geloofssysteem geïnternaliseerd dat je gevoelens afwijst, je ervaringen wantrouwt en jezelf de schuld geeft dat je gekwetst bent. Je wond wordt onzichtbaar voor je. Je denkt: “Het maakt niet uit, mijn lijden en verwondingen doen er niet toe… Ik doe er niet toe.” Je leert je wond en de gave eromheen te verbergen. Je leert je verhaal te ontkennen.
In plaats van compassie voor je verwonding en de waarheid van je verhaal, denk je: “Wat is er mis met mij?”
Dat is schaamte – zelfvernietiging
Wat volgt is een GROTE TRAGEDIE: Je wordt onzichtbaar voor jezelf, wantrouwend tegenover jezelf, en zoekt ‘genezing’ voor symptomen die los staan van waarheid en mededogen – oplossingen die niet duurzaam kunnen zijn (hoewel veel ‘healers’ op die oplossingen vertrouwen).
